Geschreven door: Inge

Wat als alles om je heen lijkt om te vallen? Wat als alles zoveel pijn doet dat je jezelf het liefst wil verstoppen? Wat als je vriendin ernstig ziek is en doodgaat?

Mijn enige doel was om haar laatste tijd zo aangenaam mogelijk te maken. Het enige wat ik nog naar binnen kreeg was een beetje yoghurt en rijstwafels. Bewegen ging moeizaam en mijn lijf deed pijn van verdriet. Ik leefde in een wazige glazen bol.

Elk moment met haar zoog ik op als een spons en wilde ik voor altijd bij me houden. Ze wilde zo graag leven, genoot van de kleine dingetjes die ze nog zelfstandig kon zoals tandenpoetsen liggend in haar bed. Tandenpoetsen… Kan je het je voorstellen? Het is een mooi voorbeeld van hoe je je geluksmomentjes bijstelt in een periode die verschrikkelijk is.

In haar laatste maanden zijn er veel momenten geweest die doorslaggevend zijn geweest voor hoe ik mijn leven ben gaan indelen na haar overlijden. Haar levenslust, haar idee van genietmomentjes en het kunnen relativeren is de energie geweest voor mijn verdere stappen.

Het feit dat zij zo graag wilde leven, maar de kans niet meer had, deed mij beseffen dat hoe slecht ik me ook voelde, ik wel mogelijkheden had.

Ik kon in therapie, ik kon voor mezelf kiezen, ik kon voor mezelf zorgen, ik kon opstaan en naar iemand toegaan die me kon helpen. Ik kon leren om aan mezelf te werken. Ik kon kiezen om dingen níet te doen en ik kon kiezen om dingen wél te gaan doen.

Toen heb ik besloten om mijn leven te gaan leven zoals ik het wil. Ik ben meer gaan genieten van de momenten die ik met mijn dierbaren heb. Verdrietig of blij, dat ene moment is het enige wat je samen hebt. Het leven is niet vanzelfsprekend. Je leven is er straks of over een jaar misschien niet meer. De meeste mensen schuiven beslissingen en keuzes voor zich uit, omdat ze op de een of andere manier denken dat ze onsterfelijk zijn, maar ik wil later op mijn sterfbed geen spijt hebben van de dingen die ik niet heb gedaan.

Er is in de afgelopen jaren geen dag voorbijgegaan waarin ik niet aan haar denk. Ze is er als ik genietmomentjes beleef, ze is er wanneer ze voorbijkomt in een herinnering en ze is er als drijfveer voor elke stap die ik zet. En zo is ze ondanks dat ze niet meer leeft, toch een deel van mijn leven nu.

Liefs, Inge