The day after!

Geschreven door: Inge

The day after! We did it! Wat een gave, grensverleggende en bijzondere ervaring! Ik heb dingen gedaan die ik niet voor mogelijk hield. Mijn eerste obstakel, de muur bij de start was voor mij al een ding, zoals ik in mijn vorige blog schreef.

Ik blokkeerde. “Nee, dit kan ik niet”, was het enige wat ik dacht. Ik was bang om ervan af te vallen en ik dacht dat ik de kracht niet had om me eraan op te trekken. Volledig vertrouwende op Maarten en Peter ben ik er overheen gekomen. Pfff… Eerste opluchting, I dit it! Opzwepend muziekje op de achtergrond en gaan! Heerlijk!

Totdat er een heuvel, zeg maar gerust erg steile heuvel, voor ons lag met laaghangend prikkeldraad.. Aha.. Tijgeren dus. En laag blijven, want anders hang je met je kleren of haar aan het prikkeldraad en ja, dat gebeurde bij mij. De grond was erg droog, waardoor je constant lag zand te happen en vervolgens alle kracht in moest zetten om omhoog te komen. Voor het eerst in mijn leven dat ik mijn ellebogen en knieën open heb gehaald. Maar weer, een succesje! En zoals Peter tijdens de challenge steeds zei: “Elk succesje moet je vieren, dus OORAH! Met een lach gingen we weer verder.

Daarna met een hamer een grote stam weg geslagen, een hamer op een bord een paar meter ver RAAK gegooid, weer OORAH!! En zo gingen de eerste kilometers me best goed af. De volgende waar ik nog steeds lol om heb, waren de modderheuvels. Je moest klimmen over de modder, en vervolgens naar beneden glijden het water in. En zo zeg maar 4 heuvels achter elkaar. Toen ik dat deed, moest ik zo lachen, kijk mij nou! Ik, die niet van water en viezigheid houdt, lig in de modder! Weer een grens verlegd! Minpuntje, het loopt nogal zwaar als je van top tot teen in modder bent gehuld…

Gelukkig moesten we daarna van een glijbaan waarin je zo het water in glijdt. Dat heb ik niet gedaan, maar heb me wel even afgespoeld in het water. En door… Ha, een rivier! Tsja, en zoals ik het vorige obstakel wist te omzeilen, kon dat bij deze niet. Hier moest ik door om verder te kunnen. Maarten en Peter gingen via de touwen boven het water en ik ging door het water. Tot mijn nek toe. Echt. Ik ga nog niet eens het water bij het strand in, en nu liep ik door een rivier… Weer een enorme grens over!

En zo gingen de eerste 10 kilometers met verschillende obstakels me eigenlijk wel goed af. Het viel me reuze mee. Ik voelde me goed, had voldoende energie, mijn conditie was goed. Alleen wat last van mijn knieën en kuiten.  Tot we bij de 12 kilometer waren (er stond om de 2 km een bordje met de afstand die je had afgelegd). Toen kreeg ik het zwaar. Mijn benen deden serieus pijn, zoals ik nog nooit had gehad. “Door de pijn heen. Stapje voor stapje, in beweging blijven, alleen dan komt de finish dichterbij.” Op dat punt moesten we een heuvel op met een enorm zware ketting om onze nek. Toen brak ik wel even. Ik heb een traan gelaten, kreeg steun van de mannen en maakte me kwaad. Die energie heb ik kunnen gebruiken om door te zetten.

We zijn ook nog door de sneeuwhal geweest, al met al was dit echt een mooi parcours! Er waren verschillende stops waar je kon drinken en eten. Daardoor geen last gehad van misselijkheid, hongerklop o.i.d.

Nog maar 3 km, we zijn er bijna, dacht ik. Dat viel tegen…. De laatste kilometers waren serieus alleen maar heuvel op en af, door smalle paadjes, waarbij je goed moest uitkijken waar je je voeten neerzette. Naar beneden ging nog wel, maar omhoog.. Pff.. Mijn benen deden zoveel pijn.

Het bordje 18 kilometer in zicht! Weer door het water en daarna met een zandzak heuvel op en af. Daar knakte ik weer. Wat ontzettend zwaar. Maarten heeft daardoor met 2 zandzakken gelopen… Held. Eindelijk, echt richting de finish. We hoorden de muziek al en roken het eten. Nog 1 obstakel, 3 blokken op, om echt te finishen. Ik had geen kracht meer in mijn benen, Maarten gaf me een voetje en Peter heeft me er aan de bovenkant letterlijk op moeten trekken.

En daar stonden we dan. De finish! Ik heb het gedaan! Ons welverdiende armbandje, t-shirt en foto in ontvangst genomen. Bijgekomen in Walhalla, biertje, watertje en toen kwam de ontlading.. Ik heb het gedaan! Ik heb dingen gedaan, waarvan ik dacht dat ik niet kon. Waarvan ik dacht dat ik de kracht niet had, te bang zou zijn of te zwak. En wat blijkt: “Die beperkende overtuigingen kloppen niet!” Wat heb ik mezelf lang op 1 plek gehouden door die gedachten.

Door in beweging te komen, fysiek en mentaal, ga je jezelf nog meer ontdekken. Je gaat vertrouwen krijgen in je eigen kunnen. Want echt, in iedereen schuilt een STRONG VIKING!

“Je weet pas waartoe je in staat bent, als je het doet en ervaart.”

Wil jij meer info over onze beweegtrajecten of coachingsmogelijkheden, waarin je jouw grenzen gaat verleggen? Neem gerust contact met ons op!